تباهی به چیزی رِسَد ناگزیر که باشد به گوهر تباهی‌پذیر (اسدی توسی) چندی پیش، در خلوتِ جنگلی که کتاب و سگ و اسب و آهو و گراز و گربه و پرنده و چرنده در آن جایِ موجوداتِ دوپا را در کنار من گرفته و حضور انسانی در آن مدّت‌هاست که صرفاً مجازی شده، آشنایی زنگ زد و خواست دیداری تازه کند. آشنایی است نامدار که صدای‌‌‌اش را پس از چهل