اکثریت یهودیان آمریکا بار دیگر به دموکرات‌ها رأی دادند؛ پس چرا فضای سیاسی سال ۲۰۲۶ متفاوت به نظر می‌رسید؟
گردآورنده: آلبرت بوته ساز
نوامبر ۲۰۲۶
وفاداری انتخاباتی یهودیان آمریکا به حزب دموکرات همچنان پابرجاست، اما نگرانی از گسترش یهودستیزی، تغییر گفتمان درباره اسرائیل و ظهور چهره‌های ضداسرائیلی در درون حزب، شکافی تازه میان هویت یهودی، امنیت اجتماعی و انتخاب سیاسی ایجاد کرده است.
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در نوامبر ۲۰۲۶ بار دیگر یک واقعیت دیرینه در سیاست این کشور را تأیید کرد: اکثریت قابل توجه یهودیان آمریکا همچنان به نامزدهای حزب دموکرات رأی می‌دهند. با این حال، در پس این وفاداری انتخاباتی، تحولی در حال شکل‌گیری است که نمی‌توان آن را صرفاً با آمار صندوق‌های رأی توضیح داد. فضای سیاسی جامعه یهودیان آمریکا نسبت به انتخابات گذشته تغییر کرده است؛ تغییری که بیش از هر چیز از نگرانی درباره آینده اسرائیل، افزایش یهودستیزی و دگرگونی فضای سیاسی درون حزب دموکرات سرچشمه می‌گیرد.
بر اساس نظرسنجی ملی شبکه NBC، حدود ۶۷ تا ۶۸ درصد رأی‌دهندگان یهودی از نامزدهای دموکرات حمایت کردند و حدود ۳۱ تا ۳۲ درصد به جمهوری‌خواهان رأی دادند. در نظرسنجی دیگری که مؤسسه GBAO به سفارش سازمان J Street انجام داد، سهم دموکرات‌ها ۷۲ درصد و جمهوری‌خواهان ۲۴ درصد گزارش شد. تفاوت این ارقام به روش نمونه‌گیری و شیوه نظرسنجی مربوط است، اما هر دو نتیجه یک واقعیت را نشان می‌دهند: اکثریت یهودیان آمریکا همچنان در اردوگاه انتخاباتی دموکرات‌ها قرار دارند.
این الگو پدیده تازه‌ای نیست. یهودیان آمریکا از دهه ۱۹۳۰ میلادی تاکنون، در بیشتر انتخابات ریاست‌جمهوری و کنگره، به‌طور سنتی از نامزدهای دموکرات حمایت کرده‌اند. این گرایش تاریخی ریشه در مجموعه‌ای از عوامل دارد؛ از جمله سنت‌های لیبرال، حمایت از حقوق مدنی، نقش دولت در تأمین خدمات اجتماعی، مهاجرت، آزادی‌های مذهبی و باور به تکثرگرایی در جامعه آمریکا.
اما آنچه انتخابات ۲۰۲۶ را متفاوت کرده، لزوماً تغییر اساسی در جهت رأی یهودیان نیست؛ بلکه تغییر در دلایل، نگرانی‌ها و حساسیت‌هایی است که انتخاب سیاسی آنان را شکل می‌دهد.
وفاداری به حزب دموکرات، همراه با افزایش بی‌اعتمادی
برای درک وضعیت کنونی باید میان دو موضوع تفاوت قائل شد: وفاداری حزبی و رضایت از عملکرد سیاسی یک حزب.
بخش بزرگی از یهودیان آمریکا همچنان خود را از نظر فرهنگی و سیاسی به حزب دموکرات نزدیک می‌دانند. با این حال، این نزدیکی به معنای تأیید تمام مواضع و سیاست‌های حزب نیست.
نظرسنجی مؤسسه Jewish Electorate Institute در سال ۲۰۲۶ نشان داد که ۷۱ درصد رأی‌دهندگان یهودی در انتخابات کنگره به دموکرات‌ها تمایل داشتند، اما هم‌زمان ۵۷ درصد معتقد بودند یهودستیزی در داخل حزب دموکرات در حال افزایش است. همچنین ۶۰ درصد افزایش یهودستیزی در حزب جمهوری‌خواه را نیز تشخیص داده بودند.
در همین نظرسنجی، ۵۱ درصد پاسخ‌دهندگان معتقد بودند که دیگر نمی‌توان حزب دموکرات را به‌سادگی حزبی طرفدار اسرائیل توصیف کرد. این رقم نسبت به سال ۲۰۱۸ افزایش قابل توجهی داشت.
این آمار نشان‌دهنده یک تناقض سیاسی مهم است: یهودیان آمریکا همچنان به حزبی رأی می‌دهند که بخش قابل توجهی از ارزش‌های اجتماعی و سیاسی خود را در آن می‌بینند، اما درباره بخشی از تحولات درون همان حزب احساس نگرانی می‌کنند.
به عبارت دیگر، رأی دادن به دموکرات‌ها الزاماً به معنای رضایت از مواضع آنان درباره اسرائیل یا نحوه برخوردشان با یهودستیزی نیست.
اسرائیل؛ از موضوع همبستگی تاریخی تا محور اختلاف سیاسی
یکی از مهم‌ترین تغییرات در فضای سیاسی جامعه یهودیان آمریکا، افزایش اهمیت مسئله اسرائیل در تصمیم‌گیری انتخاباتی است.
برای چندین دهه، حمایت از اسرائیل یکی از نقاط مشترک مهم در میان طیف‌های مختلف جامعه یهودیان آمریکا بود. البته اختلاف نظر درباره دولت‌های اسرائیل، سیاست‌های امنیتی، روند صلح و مسئله فلسطین همواره وجود داشته است. اما پس از حملات هفتم اکتبر ۲۰۲۳ و جنگ غزه، این اختلافات وارد مرحله تازه‌ای شد.
در انتخابات ۲۰۲۶، اسرائیل دیگر صرفاً یک موضوع سیاست خارجی نبود؛ بلکه به مسئله‌ای مرتبط با هویت، امنیت، تعلق اجتماعی و حتی جایگاه یهودیان در فضای سیاسی آمریکا تبدیل شد.
بر اساس نظرسنجی انتخاباتی GBAO، آینده دموکراسی آمریکا با ۴۴ درصد، یکی از دو اولویت اصلی رأی‌دهندگان یهودی بود. هزینه زندگی و اقتصاد با ۳۴ درصد در جایگاه بعدی قرار داشت. در همین نظرسنجی، ۲۱ درصد یهودیان یهودستیزی را یکی از دو نگرانی اصلی خود دانستند؛ در حالی که این رقم در سال ۲۰۲۴ حدود ۱۱ درصد بود.
همچنین ۱۴ درصد اسرائیل را در میان دو موضوع مهم انتخاباتی خود قرار دادند؛ رقمی که در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۲ حدود ۴ درصد بود.
این تغییر اهمیت زیادی دارد. موضوع اسرائیل و یهودستیزی در فاصله چهار سال، از مسائل نسبتاً محدودتر انتخاباتی به موضوعاتی با حضور پررنگ‌تر در ذهن رأی‌دهندگان یهودی تبدیل شده‌اند.
با این حال، این نگرانی‌ها به خروج گسترده یهودیان از حزب دموکرات منجر نشده است. بسیاری از آنان همچنان حزب جمهوری‌خواه و شخص دونالد ترامپ را با سیاست‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود سازگار نمی‌دانند.
ظهور چهره‌های ضداسرائیلی در حزب دموکرات
یکی از مهم‌ترین عوامل تغییر فضای سیاسی سال ۲۰۲۶، افزایش نفوذ نامزدهایی است که مواضع بسیار انتقادی نسبت به اسرائیل دارند.
در سال‌های گذشته، انتقاد از سیاست‌های دولت اسرائیل در میان دموکرات‌ها وجود داشت، اما اکنون بخشی از این انتقادات از چارچوب اختلاف نظر درباره سیاست‌های یک دولت فراتر رفته و به بحث‌هایی درباره ماهیت صهیونیسم، مشروعیت حمایت نظامی آمریکا از اسرائیل و حتی تعریف اسرائیل به‌عنوان یک کشور یهودی رسیده است.
پیروزی برخی از این نامزدها در انتخابات مقدماتی و عمومی، برای بخش‌هایی از جامعه یهودیان آمریکا نگرانی ایجاد کرده است.
البته باید میان انتقاد از دولت اسرائیل، مخالفت با سیاست‌های بنیامین نتانیاهو، مخالفت با کمک‌های نظامی آمریکا و یهودستیزی تمایز قائل شد. این مفاهیم یکسان نیستند و هر انتقاد از اسرائیل را نمی‌توان یهودستیزی تلقی کرد.
اما در سوی دیگر، انکار حق تعیین سرنوشت ملی یهودیان، استفاده از کلیشه‌های ضدیهودی و مسئول دانستن یهودیان آمریکایی برای اقدامات دولت اسرائیل، مسائلی هستند که نگرانی‌های جدی درباره گسترش یهودستیزی ایجاد می‌کنند.
چالش اصلی برای حزب دموکرات این است که چگونه می‌تواند اختلاف نظر مشروع درباره سیاست خارجی را از گفتمان خصمانه علیه یک جامعه مذهبی و قومی تفکیک کند.
انتخابات میشیگان؛ آزمونی برای شکاف درون جامعه یهودیان
یکی از نمونه‌های مهم این تحول در انتخابات ایالت میشیگان دیده شد.
عبدال السید، نامزد دموکرات انتخابات سنا، در جریان مبارزات انتخاباتی مواضع انتقادی شدیدی درباره اسرائیل اتخاذ کرده بود. مواضع او درباره جنگ غزه و حمایت آمریکا از اسرائیل با واکنش و انتقاد بخشی از جامعه یهودیان این ایالت روبه‌رو شد.
بر اساس نظرسنجی رأی‌دهندگان یهودی که در گزارش انتخاباتی منتشرشده توسط The Jewish Majority مورد استناد قرار گرفت، ۵۷ درصد رأی‌دهندگان یهودی که زودهنگام رأی داده بودند، از عبدال السید حمایت کردند. اما همین گروه، در انتخابات فرمانداری، با ۷۸ درصد از جوسلین بنسون حمایت کرده بودند.
این تفاوت نشان می‌دهد که بخشی از رأی‌دهندگان یهودی، با وجود تمایل عمومی به حزب دموکرات، درباره حمایت از نامزدهایی که مواضع بحث‌برانگیزی درباره اسرائیل دارند، ملاحظات جدی‌تری پیدا کرده‌اند.
نکته مهم‌تر اینکه ۹۲ درصد دموکرات‌های یهودی که به عبدال السید رأی نداده بودند، نگرانی درباره یهودستیزی و مواضع او نسبت به اسرائیل را از دلایل اصلی تصمیم خود عنوان کردند.
با این حال، این رفتار انتخاباتی لزوماً به معنای فاصله گرفتن آنان از حزب دموکرات نبود. بسیاری از این رأی‌دهندگان اعلام کردند که اگر نامزد دیگری از حزب دموکرات در رقابت حضور داشت، از او حمایت می‌کردند.
این همان نکته‌ای است که باید در تحلیل انتخابات ۲۰۲۶ مورد توجه قرار گیرد: مخالفت با یک نامزد، الزاماً به معنای تغییر هویت حزبی رأی‌دهنده نیست.
شکاف نسلی؛ اسرائیل در نگاه جوانان یهودی
تحول دیگری که آینده سیاسی جامعه یهودیان آمریکا را تحت تأثیر قرار خواهد داد، تفاوت دیدگاه میان نسل‌های مختلف است.
در نظرسنجی GBAO، در میان یهودیان جوان ۱۸ تا ۳۴ ساله، ۶۰ درصد با این موضع موافق بودند که اسرائیل مرتکب نسل‌کشی شده و نباید دیگر کمک نظامی آمریکا را دریافت کند. این در حالی است که در کل نمونه آماری، ۳۱ درصد چنین دیدگاهی داشتند.
همچنین ۴۹ درصد یهودیان جوان اعلام کردند که در مناقشه اسرائیل و فلسطینیان، همدلی بیشتری با فلسطینیان دارند؛ در حالی که این رقم در کل جامعه یهودیان مورد بررسی ۲۳ درصد بود.
در مقابل، ۳۹ درصد کل پاسخ‌دهندگان همدلی بیشتری با اسرائیلی‌ها داشتند و ۳۸ درصد نیز هر دو طرف را در نظر می‌گرفتند.
این ارقام نشان می‌دهد که هویت یهودی در نسل جوان الزاماً به معنای حمایت سیاسی بدون قیدوشرط از دولت اسرائیل نیست.
برای بسیاری از جوانان یهودی، ارزش‌هایی مانند حقوق بشر، عدالت اجتماعی، مخالفت با جنگ و حمایت از حقوق فلسطینیان اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است. در مقابل، بخشی از نسل‌های قدیمی‌تر، امنیت اسرائیل و تجربه تاریخی یهودستیزی را در ارزیابی سیاست‌های خاورمیانه‌ای خود برجسته‌تر می‌کنند.
این تفاوت نسلی می‌تواند در سال‌های آینده بر ساختار سازمان‌های یهودی آمریکا، نحوه فعالیت لابی‌های سیاسی و رابطه جامعه یهودیان با احزاب اصلی آمریکا تأثیر بگذارد.
جمهوری‌خواهان؛ فرصت سیاسی بدون تضمین حمایت یهودیان
در چنین شرایطی، جمهوری‌خواهان تلاش کرده‌اند از نارضایتی بخشی از یهودیان نسبت به تحولات درون حزب دموکرات استفاده کنند.
حمایت سنتی جمهوری‌خواهان از اسرائیل، روابط نزدیک‌تر برخی رهبران این حزب با دولت اسرائیل و مواضع آنان علیه برخی جریان‌های ضدصهیونیستی، زمینه‌ای برای جذب رأی‌دهندگان یهودی فراهم کرده است.
اما این فرصت سیاسی با محدودیت‌های مهمی روبه‌روست.
بسیاری از یهودیان آمریکا با سیاست‌های داخلی جمهوری‌خواهان درباره مهاجرت، حقوق مدنی، آموزش، آزادی‌های اجتماعی و نقش دولت اختلاف نظر دارند. افزون بر آن، رفتار و اظهارات برخی چهره‌های نزدیک به جنبش ماگا و ارتباط آنان با شخصیت‌های متهم به ترویج نظریه‌های توطئه ضدیهودی، نگرانی‌هایی در جامعه یهودیان ایجاد کرده است.
بر اساس نظرسنجی پیش از انتخابات Jewish Voters Resource Center، دونالد ترامپ و جی‌دی ونس هر دو با ارزیابی منفی قابل توجهی در میان رأی‌دهندگان یهودی روبه‌رو بودند. در همان نظرسنجی، ترامپ در مقیاس ارزیابی نامطلوب از ۱۰۰ امتیاز، امتیاز ۷۵ و ونس امتیاز ۸۲ را کسب کردند.
بنابراین، نارضایتی از بخشی از حزب دموکرات به‌خودی‌خود به معنای انتقال وفاداری سیاسی یهودیان به جمهوری‌خواهان نیست.
جامعه یهودیان آمریکا میان دو حزب، با مجموعه‌ای از نگرانی‌های متفاوت روبه‌روست؛ نگرانی درباره گسترش جریان‌های ضداسرائیلی در بخشی از چپ سیاسی و نگرانی درباره حضور جریان‌های راست افراطی و نظریه‌های توطئه ضدیهودی در بخشی از راست سیاسی.
نتیجه‌گیری: رأی دموکراتیک، اما اعتماد سیاسی شکننده
انتخابات ۲۰۲۶ نشان داد که اکثریت یهودیان آمریکا هنوز حزب دموکرات را خانه سیاسی خود می‌دانند. اما این وفاداری را نباید با رضایت کامل از جهت‌گیری‌های جدید حزب اشتباه گرفت.
مسئله اصلی در حال حاضر، تعداد یهودیانی نیست که به دموکرات‌ها رأی می‌دهند؛ بلکه این است که چه تعداد از آنان احساس می‌کنند ارزش‌ها، نگرانی‌ها و امنیت جامعه‌شان در درون این حزب به‌درستی نمایندگی می‌شود.
از یک طرف، یهودیان آمریکایی همچنان به سنت سیاسی لیبرال و دموکراتیک خود وفادارند. از طرف دیگر، افزایش یهودستیزی، تغییر زبان سیاسی درباره اسرائیل، شکاف نسلی و ظهور نامزدهایی با مواضع تند ضداسرائیلی، این جامعه را با پرسش‌های دشوارتری روبه‌رو کرده است.
در این میان، یک واقعیت نباید نادیده گرفته شود: جامعه یهودیان آمریکا یک بلوک سیاسی یکپارچه نیست. یهودیان ارتدوکس، محافظه‌کار، اصلاح‌گرا، سکولار، جوان و سالمند، برداشت‌های متفاوتی از اسرائیل، صهیونیسم و سیاست داخلی آمریکا دارند.
حتی در نظرسنجی سال ۲۰۲۶، رأی‌دهندگان ارتدوکس برخلاف اکثریت جامعه یهودیان، با نسبت ۶۳ به ۳۴ درصد از جمهوری‌خواهان حمایت کردند.
بنابراین، نمی‌توان از یک رأی واحد یهودی سخن گفت؛ بلکه با جامعه‌ای مواجهیم که در عین برخورداری از یک هویت تاریخی و فرهنگی مشترک، از نظر سیاسی و ایدئولوژیک متنوع‌تر از گذشته شده است.
آنچه انتخابات ۲۰۲۶ را متفاوت کرد، تغییر کامل جهت رأی یهودیان نبود؛ بلکه آشکارتر شدن شکاف میان وفاداری حزبی و نگرانی‌های هویتی و امنیتی آنان بود.
پرسش مهم برای آینده سیاست آمریکا این است: آیا حزب دموکرات می‌تواند همچنان اعتماد اکثریت یهودیان را حفظ کند، در حالی که بخشی از نیروهای سیاسی درون آن خواهان بازتعریف رابطه آمریکا با اسرائیل هستند؟ و آیا جمهوری‌خواهان قادر خواهند بود بدون فاصله گرفتن از پایگاه‌های سنتی خود، اعتماد بیشتری در جامعه یهودیان به دست آورند؟
پاسخ این پرسش‌ها تنها به انتخابات بعدی مربوط نیست. مسئله عمیق‌تر، آینده رابطه میان هویت یهودی، صهیونیسم، آزادی سیاسی و جایگاه اسرائیل در سیاست آمریکا است؛ رابطه‌ای که پس از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ وارد مرحله تازه‌ای شده و انتخابات ۲۰۲۶ بخشی از پیچیدگی آن را آشکار کرده است.
ا