یهودستیزی در کانون انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده قرار دارد.
انتخابات میان‌دوره‌ای، میزان مصونیت جمعی ما را در برابر نفرتی دیرینه که هر چه را لمس کند نابود می‌سازد، محک خواهد زد.
از: متیو کانتینتی
گردآورنده و ترجمه: آلبرت بوته‌ساز
۳۰ اکتبر ۲۰۲۶
در نگاه نخست، انتخابات سال ۲۰۲۶ شبیه هر انتخابات میان‌دوره‌ای دیگری به نظر می‌رسد. حزب حاکم فرسوده شده است. جناح مخالف مشتاق است تا رئیس‌جمهوری نامحبوب را تنبیه کند. دغدغه‌های اقتصادی بر فضا سایه افکنده‌اند. وقوع یک شکست انتخاباتی سنگین، اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد؛ برای نمونه می‌توانید به نتایج انتخابات سال‌های ۲۰۲۲، ۲۰۱۸، ۲۰۱۴، ۲۰۱۰ و ۲۰۰۶ نگاهی بیندازید.
با این حال، در لایه‌های زیرین سیاست ایالات متحده، نیرویی زشت در حال سر برآوردن است که کارزار انتخاباتی این دوره را متمایز می‌کند. برای نخستین بار پس از چندین نسل، یهودستیزی از سایه‌ها بیرون آمده و بر حیات عمومی جامعه آمریکا تأثیر گذاشته است.
از گراهام پلاتنر گرفته تا عبدال‌السید، و از حسن پایکر تا تاکر کارلسون؛ خصومت نسبت به اسرائیل، «صهیونیست‌ها» و مداخله خارجی، به ترس و انزجاری علیه اقلیتی تبدیل شده است که بیش از ۳۰۰ سال است با صلح و سازندگی در این کشور زندگی می‌کنند.
نتایج انتخابات سوم نوامبر، چیزی فراتر از یک سنجش کلی درباره دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ خواهد بود. این نتایج، میزان مصونیت جمعی ما را در برابر نفرتی دیرینه که هر چه را لمس کند نابود می‌سازد، محک خواهد زد.
تعریف واحدی برای یهودستیزی وجود ندارد. روث ویس، پژوهشگر این حوزه، آن را به مثابه سازمان‌دهی سیاست علیه قوم یهود تعریف می‌کند. مخالفت با سیاستمداران یا سیاست‌های اسرائیل، یهودستیزی محسوب نمی‌شود؛ اما مرزی وجود دارد که عبور از آن، مخالفت را به دشمنیِ وسواسی و مهارناپذیر بدل می‌کند. ناتان شارانسکی، از مخالفان پیشین حکومت شوروی و سیاستمدار اسرائیلی، معتقد است که انتقاد از اسرائیل زمانی به یهودستیزی تبدیل می‌شود که با اهریمن‌سازی، سلب مشروعیت، یا اعمال استانداردهای دوگانه علیه دولت یهود همراه باشد.
من از قاعده «قاضی پاتر استوارت» پیروی می‌کنم: وقتی یهودستیزی را ببینم، آن را تشخیص می‌دهم.
برای نمونه، آن آگهی تبلیغاتی مربوط به یک فروشگاه مواد غذایی در میشیگان را در نظر بگیرید. در این کلیپ یک‌دقیقه‌ای، زوجی در راهروی فروشگاه دیده می‌شوند. در حالی که آنها فهرست خریدشان را مرور می‌کنند، زن از شوهرش می‌خواهد که یک شانه تخم‌مرغ را به قفسه بازگرداند. چرا؟ او می‌گوید: «ما باید آن ۷ دلار را کنار بگذاریم. برای کشتن فلسطینی‌ها.»
پیام: مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواهان، مأمور سابق اف‌بی‌آی و عضو کنگره، بیشتر به اسرائیل اهمیت می‌دهد تا آمریکا. آقای راجرز، در پایان آگهی، طرفدار بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل است. عبدالسید دموکرات «طرفدار شماست».
این آگهی که توسط جنک اویگور از گروه ترک‌های جوان – عموی حسن «آمریکا سزاوار ۱۱ سپتامبر بود» پیکر – تهیه شده است، به دلیل اتهامات وفاداری دوگانه، اهریمنی جلوه دادن اسرائیل، بی‌سوادی اقتصادی و کلیشه‌های یهودستیزانه محکوم شده است. بسیاری از دموکرات‌ها، از جمله سناتور الیسا اسلاتکین (دموکرات، میشیگان)، به درستی می‌گویند که این کار غیرقابل قبول است.
آقای السید استثنا است. به گفته سخنگوی او، «هیچ‌کس جز خودش و ستاد انتخاباتی‌اش از طرف عبدالسخن نمی‌گوید.» خوشحالم که این موضوع روشن شد. با این حال، توجه داشته باشید که سخنگوی او نه با محتوای آگهی مخالف است و نه پیشنهاد حذف آن را می‌دهد. این تهمت که غذا در کالامازو، میشیگان گران است، زیرا یهودیان پول مالیات دهندگان آمریکایی را به بئرشبع، اسرائیل، منتقل می‌کنند، دست نخورده باقی مانده است.
جای تعجب نیست. آقای السید مخالفت با اتحاد ایالات متحده و اسرائیل را در محوریت نامزدی خود قرار داده است. این مردی است که هر سه مورد از “D” های شارانسکی را قاچاق می‌کند. او اسرائیل را به دلیل ارتکاب “نسل‌کشی” ساختگی علیه فلسطینیان اهریمنی جلوه می‌دهد. او به دروغ اسرائیل را به آپارتاید متهم می‌کند در حالی که چیزی در مورد نقض حقوق بشر در ایران نمی‌گوید. او از گفتن اینکه اسرائیل حق دارد به عنوان یک کشور یهودی وجود داشته باشد، امتناع می‌کند.
آقای السید نمی‌خواست در مورد ترور دیکتاتور ایران، آیت‌الله علی خامنه‌ای، اظهار نظر کند، زیرا “بسیاری از مردم در دیربورن از مرگ او ناراحت هستند”. پاسخ گستاخانه او به یک حمله تروریستی ناموفق به یک کنیسه و پیش‌دبستانی این بود که “آدم‌های آسیب‌دیده، آدم‌های آسیب‌دیده را آزار می‌دهند.” او در جریان یک مناظره اخیر تلویحاً گفت که اسرائیل و ایران تهدیدهای یکسانی برای ایالات متحده هستند. او از پاسخ به سوالاتی در مورد روابط خانوادگی با اخوان المسلمین، سازمان مادر حماس، طفره رفت. نامزدی رادیکال آقای «السید» ممکن بود در دوره‌های انتخاباتی پیشین، به عنوان پدیده‌ای استثنایی و محصولی نوظهور از شهرهای دانشگاهی پرشور میشیگان و جمعیت قابل‌توجه عرب و مسلمان آن ایالت، نادیده گرفته شود. اما امسال وضع فرق می‌کند. آقای السید در واقع برجسته‌ترین — و شاید آسیب‌پذیرترین — نماینده‌ی آن جریانِ ضداسرائیلی و یهودستیزانه‌ای است که در سال ۲۰۲۶ در فضای سیاسی کشور جاری شده است. البته او در این مسیر تنها نیست.
«تروی جکسون»، سناتور پیشین ایالت مِین که در ماه ژوئیه جایگزین آقای «پلاتنر» به عنوان رقیب دموکراتِ سناتور جمهوری‌خواه، «سوزان کالینز» شد، شاید همچون آقای پلاتنر خالکوبی نازی نداشته باشد، اما در مخالفتِ تهاجمی با اسرائیل، با او هم‌نظر است. آقای جکسون در ماه سپتامبر اظهار داشت که برخی از یهودیانِ ایالت مِین، تنها به این دلیل که یهودی هستند، از اطلاق واژه «نسل‌کشی» به جنگ اسرائیل علیه حماس خودداری می‌کنند. او بعدها بابت این توهین عذرخواهی کرد.
آقایان السید و جکسون در حالی نامزد شده‌اند که قصد دارند به فراکسیون دموکرات‌های سنا بپیوندند؛ فراکسیونی که در ماه آوریل با اکثریتی قاطع به قطع کمک‌ها به اسرائیل رأی داد. در مجلس نمایندگان نیز…
قرار است تعداد اعضای «جوخه» سوسیالیست دموکرات سال آینده دو برابر شود. اعضای جدید شامل ملت کیروس، نامزد کنگره کلرادو، خواهد بود که نمی‌گوید حمله سال گذشته با بمب آتش‌زا به راهپیمایان طرفدار اسرائیل در بولدر یهودستیزانه بوده است.
این تروریست که فریاد «فلسطین آزاد» سر می‌داد، یک زن یهودی ۸۲ ساله را کشت و دوازده نفر، از جمله یک بازمانده هولوکاست، را زخمی کرد. خانم کیروس هنوز در حال بررسی انگیزه مهاجم است. او در ۲۱ اکتبر گفت: «این حمله‌ای بود که به طور خاص به صهیونیسم و اسرائیل حمله می‌کرد.» شوخی نمی‌کنم. همین باعث یهودستیزی شد – همانطور که امتناع خانم کیروس از نامیدن نفرت ضد یهودی به نام خود نیز یهودستیزانه است.
افزایش یهودستیزی فقط مشکل دموکرات‌ها نیست. هیچ کس که در حلقه‌های جمهوری‌خواه یا محافظه‌کار سفر می‌کند، نمی‌تواند افزایش احساسات ضد اسرائیلی و تعصب ضد یهودی در میان مردان جوان را از دست داده باشد. جمهوری‌خواهان توانسته‌اند چهره‌های یهودستیز مانند نماینده توماس ماسی (جمهوری‌خواه، کنتاکی) را حذف کنند و نامزدهای یهودستیز مانند دن بیلزریان، شخصیت رسانه‌های اجتماعی که برای کرسی مجلس نمایندگان فلوریدا نامزد شده بود، را مسدود کنند. با این حال، یهودستیزی همچنان به صورت آنلاین و در پادکست‌ها ادامه دارد.
پیروزی در ماه نوامبر برای نامزدهایی که یهودستیزی را ترویج می‌کنند، چراغ سبزی بزرگ برای یهودستیزان در سراسر طیف سیاسی خواهد بود. مانع مشروعیت در برابر یهودستیزی آشکار فرو خواهد ریخت. یهودیان آمریکایی در معرض خطر خواهند بود.
آنها در حال حاضر در معرض خطر هستند. طبق داده‌های اف‌بی‌آی، حملات یهودستیزانه رایج‌ترین شکل جرایم نفرت‌پراکنی مبتنی بر مذهب هستند. سال گذشته سومین سال رکورددار چنین جرایمی بود. این فعالیت در خلاء اتفاق نمی‌افتد. تلاش‌ها برای مشروعیت‌زدایی از اسرائیل، به مشروعیت‌بخشی به خصومت با یهودیان منجر می‌شود.
همزمان با اینکه آمریکایی‌ها از اسرائیل دلخور شده‌اند، همزمان با اینکه مقامات منتخب مانند شهردار نیویورک، زهران ممدانی، صهیونیسم‌ستیزی را به یک آزمون چپ‌گرایانه تبدیل کرده‌اند، همزمان با اینکه پادکسترهایی از هر طیف، تاریخ جنگ جهانی دوم را وارونه می‌کنند و دروغ‌هایی در مورد توطئه یهودیان منتشر می‌کنند، یهودستیزی در خیابان‌ها رونق گرفته است. زبان‌ها تکان می‌خورند. متعصبان فریاد می‌زنند. بی‌گناهان هزینه را می‌پردازند.
در سال ۲۰۱۸، خاخام فقید، لرد جاناتان ساکس، به شیوایی در مورد چگونگی فساد جامعه توسط یهودستیزی صحبت کرد. ابتدا، یهودستیزی از حاشیه به مرکز یک حزب سیاسی منتقل می‌شود. سپس، وقتی یک حزب می‌بیند که به خاطر دیدگاه‌های یهودستیزانه پاسخگو نخواهد بود، ویروس قدرت می‌گیرد. در نهایت، مخالفان یهودستیزی به دلیل صحبت کردن، بدنام و مجازات می‌شوند. خاخام ساکس نتیجه گرفت: «هر سه عامل اکنون در بریتانیا وجود دارد.»
آمریکا از آستانه اول ساکس عبور کرده است. آیا در شرف عبور از آستانه دوم است، جایی که یهودستیزان هیچ هزینه‌ای برای تهمت نمی‌پردازند؟
انتخابات ۲۰۲۶ تعیین کننده خواهد بود. مقرون به صرفه بودن می‌آید و می‌رود. یهودستیزی یک لکه ننگ دائمی است. ساکس گفت: «به همین دلیل است که نمی‌توانم ساکت بمانم.» «زیرا فقط یهودیان نیستند که در معرض خطر هستند. بشریت ما نیز در معرض خطر است.»